اين زره اگر همان زره معروف « بتراء » باشد ، آورده‌اند آن روز كه حسين بن على عليهما السّلام كشته شد اين زره بر تن او بود و عبيد الله بن زياد آن را براى خود برداشت . هنگامى كه مختار ، عبيد الله بن زياد را كشت ، زره به عباد بن حصين حنظلى رسيد . بعدها خالد بن عبد الله بن خالد بن اسيد - امير وقت بصره - از عبّاد در اين‌باره پرسيد . عباد آن را انكار كرد و امير او را صد تازيانه زد . پس عبد الملك بن مروان به او چنين نوشت : عبّاد را تازيانه نمىزنند ؛ او را يا بايد كشت يا بخشود . از آن پس در تاريخ ، ديگر هيچ سراغى از اين زره نيست . اما دربارهء بلند جامهء پيامبر صلّى اللّه عليه و إله عالمان اختلاف كرده‌اند : ابان بن ثعلب نقل كرده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله اين برد را به كعب بن زهير بخشيد و معاويه نيز آن را از او خريد - و اين همان بلند جامه‌اى است كه خليفگان بر تن مىكردند . ليكن ضمرة بن ربيعه نقل كرده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله اين بلندجامه را به نشان امان به مردمان ايله داد و سعيد بن خالد بن ابى اوفى هنگامى كه از جانب مروان بن محمد كارگزار حكومت در ميان اين خاندان بود آن را از ايشان گرفت و نزد خليفه فرستاد . اين بلند جامه در خزانهء خليفه بود تا زمانى كه پس از قتل وى ، از آن‌جا برداشته شد . گفته‌اند : ابو العباس سفاح آن را به سيصد دينار خريد . عصاى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله جزو تركهء او بود كه خود همه وقف است . اين عصا بعدها در كنار بلندجامهء پيامبر صلّى اللّه عليه و إله از نشان‌هاى خلافت شد . انگشترى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله را پس از درگذشت آن حضرت ، ابو بكر ، سپس عمر و پس از او عثمان رضى اللّه عنه به انگشت كردند تا اين‌كه روزى از انگشت عثمان در چاهى افتاد و وى آن را نيافت . اين شرحى است از آنچه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله پس از مرگ برجاى نهاد و اوقاف پيامبر صلّى اللّه عليه و إله شد . فصل [ : ساير سرزمين‌ها به جز حرم و حجاز ] حرم و حجاز را كه استثنا كنيم ديگر سرزمين‌ها در چهارگونه جاى مىگيرند : أ - گونه‌اى كه ساكنانش اسلام آورده‌اند و در نتيجه اراضى عشر است ؛ ب - گونه‌اى كه مسلمانان آن را احيا كرده‌اند و به سبب همين احيا در شمار اراضى عشر درآمده است ؛ ج - گونه‌اى كه پيكارگران مسلمان آن را به غنيمت به چنگ آورده‌اند و به همين عنوان اراضى عشر شمرده مىشود ؛